Het Culturele Doelgroepen Model segmenteert het publiek op basis van cultureel gedrag en voorkeuren met uiteindelijk 11 culturele doelgroepen. Het model onderscheidt verschillende gradaties in cultuurgebruik:

Cultuur als vanzelfsprekend (intensief): deze groep is gewend cultuur te bezoeken. De kenmerken komen grotendeels overeen met het beeld dat we gewoonlijk van de cultuurbezoeker hebben: theoretisch/academisch geschoold, hoger welstandsniveau en autochtoon.

Cultuur als optie (medium): dit zijn meer incidentele bezoekers van kunst en cultuur. Cultuur is voor hen wel een serieuze optie als vrijetijdsbesteding, maar veel aanbod gaat aan hen voorbij of ze kiezen voor een niet-culturele activiteit.

Cultuur als ongebruikelijk (licht): deze groep bezoeklt cultuur eerder bij toeval (zoals bij een gratis festival) en staat verder af van het culturele aanbod. De mensen weten niet wat er speelt en denken dat het aanbod niks voor hen is.

Deze 3 hoofdgroepen zijn vervolgens onderverdeeld in 11 groepen met specifieke kenmerken:

Dit onderzoekstraject maakt gebruik van het doelgroepenmodel van onderzoeksbureau TDA Analytics. Dit bureau segmenteert Nederlandse consumenten op basis van sociaal-demografische en sociaal-economische kenmerken, hun gedragsgegevens en hun buurtkenmerken.

Aan de hand van die gegevens zijn profielen gemaakt op huisadresniveau. De combinatie van een postcode en huisnummer is voldoende om het profiel van dat specifieke huishouden op te halen uit de aangelegde database.

Rotterdam Festivals heeft op basis van deze TDA data (voorheen Whooz) een doelgroepenmodel ontwikkeld dat speciaal gericht is op het culturele gedrag van doelgroepen. Deze segmentatiemethode geeft onder meer inzicht in:

• levensfase
• demografie (locatie, leeftijd);
• socio-economische kenmerken (opleiding, inkomen);
• media- en internetgebruik;
• (culturele) interesses en gedrag
• algemene vrije tijdsbesteding

van het huidige publiek en/of (potentiële) doelgroepen.

Het Culturele Doelgroepenmodel deelt publiek op in groepen, op basis van culturele voorkeuren en gedrag. Het model onderscheidt drie hoofdgroepen: Intensief, Medium en Licht. Daarbinnen vallen 11 Culturele Doelgroepen, met namen als Culturele Alleseters, Proevende Buitenwijkers en Lokale Vrijetijdsgenieters. Alle huishoudens in Nederland kunnen middels een adres worden gekoppeld aan een van de Culturele Doelgroepen. Hiervoor is informatie uit talloze databases gekoppeld aan de adressen van deze huishoudens. Dit gebeurt allemaal binnen de AVG-wetgeving

Introductie
Maak op hoofdlijnen kennis met het CDM in dit filmpje (kijktijd 2 minuten)

Voor culturele organisaties:

Voor beleidsmakers:

Voor wie is het Culturele Doelgroepenmodel interessant?

Het model wordt in heel het land ingezet, en biedt houvast aan culturele instellingen en festivalorganisatoren, maar ook aan gemeentes en de overheid.

Individueel bereik van culturele organisaties 

Inzicht in huidige en potentiële doelgroepen helpt culturele organisaties bij het maken van keuzes op het gebied van beleid, programmering of marketing en communicatie. Hoe beter je jouw doelgroepen kent, hoe beter je ze weet te vinden, verleiden en vasthouden. Zo kan het Culturele Doelgroepenmodel, eventueel aangevuld met eigen informatie, leiden tot een gerichtere aanpak. De kunst is om de juiste vertaalslag naar jouw organisatie te maken.

Bekijk hier de video over hoe culturele organisaties aan de slag kunnen met het Culturele Doelgroepenmodel. 

Collectief bereik van de cultuursector 

Het Culturele Doelgroepenmodel is voor Rotterdam, Utrecht, Den Haag — maar ook andere steden en (kleinere) gemeentes en regio’s — een belangrijke tool om het collectieve cultuurbereik in kaart te brengen. Het biedt inzicht en handvatten voor subsidieverstrekkers, fondsen en de overheid om cultuurbeleid te maken, te monitoren, bij te sturen en te evalueren.

Bekijk hier de video over hoe je als beleidsmaker aan de slag kan met het Culturele Doelgroepenmodel.